Portret Świata

Koncepcję budowy Kanału Augustowskiego na początku XIX wieku uzasadniały względy ekonomiczno- gospodarcze, strategicznie ważne z perspektywy Królestwa Polskiego. Za sprawą traktu wodnego łączącego Wisłę i Niemen, możliwym stałby się transport towarów ku morzu Bałtyckiemu z wykluczeniem terytorium Prus, które windowały opłaty celne. Samo wdrażanie zamysłu stworzenia arterii transportowej okazało się skutecznym,  determinując korzystne modyfikacje w polityce celnej Prus.

Mimo to prac nad budową Kanału nie przerwano. Majstersztyk myśli technologicznej: 18 śluz żeglownych i 29 regulujących poziom wody rzek i jezior zasilających Kanał, wyrównujących blisko pięćdziesięciometrową różnicę terenu  na stu kilometrach jego długości, dla transportowych statków i barek była zapewnieniem naturalnego napędu siłą nurtu.

Na kartach swojej historii dramatycznie doświadczony wydarzeniami XX wieku. Za ich sprawą podzielony granicą państwa polskiego i białoruskiego. Obiekt nie tylko turystycznych fascynacji od lat trzydziestych minionego wieku, ale i  dewastującej siły agresji wojennej. Niczym niemy świadek upływającego czasu pielęgnuje pamięć i uczy o przeszłości, kryjąc w sobie nadal wiele tajemnic, potęgowanych nieprzeniknioną ciszą, na tle odgłosów natury i szumu wodospadów na przegrodach śluz.

Po stu osiemdziesięciu latach istnienia Kanał Augustowski został w pełni zrekonstruowany i zmodernizowany na całym dwudziesto-cztero kilometrowym odcinku białoruskim, nakładem ogromnej pracy trzech tysięcy osób i ponad ośmiuset maszyn. Przed zakończeniem prac renowacyjnych i uroczystym otwarciu Kanału w 2007 roku majestatycznie piękne tereny, dostępne dotychczas dla nielicznych, stanęły otworem dla tysięcy turystów.

Zaangażowanie w działalność na rzecz rekonstrukcji unikatowego szlaku wodnego, jednego z najaktywniejszych popularyzatorów idei odbudowy Kanału Augustowskiego-  Aleksandra Łosmińskiego, zaowocowało dziesiątkami programów radiowych i telewizyjnych, pięcioma filmami i trzema wystawami fotograficznymi. Znany grodzieński tele i radiopublicysta, aktualnie dyrektor IP kanału Grodno Plus, deputowany Grodzieńskiej Rady Deputowanych Miasta, fotografik z zamiłowania, kierownik Fotograficznego Klubu Ludowego Grodno, wydał  także album fotograficzny i przewodnik turystyczny po kanale i jego okolicy. Składające się na ekspozycję zdjęcia, wybrane z tysięcy kadrów, całościowo i malowniczo przedstawiają obecny wygląd białoruskiego odcinka kanału.